ATATÜRK’ÜN ölüm günü olan 10 Kasım 1938 yılında ben, Kilis İlinde Şehit Sakıp İlköğretim Okulunda birinci sınıfa başlamıştım. Henüz yedi yaşındaydım. Bu sevgili ve saygın öğretmenim merhum Nimet Ertem, o gün sınıfa girdi elinde bir Atatürk fotoğrafı ve birde mendil vardı. Onun girişiyle hep birlikte ayağa kalktık ve ikinci ders saatini yaşıyorduk.

         Öğretmenim ağlıyordu, elinde ki mendille göz yaşlarını sildi ve bize ayakta kalmamızı belirtirken, şu birkaç cümleyi ifade etti. O anı aradan bunca sene geçmesine rağmen, hala dün gibi hatırlıyorum. Çünkü, hıçkırarak ağlıyordu. Biz henüz ne olduğunu bilmiyorduk.

             Çocuklar, dedi ve ilave etti: Biraz önce, ajans haberlerinden öğrendiğimize göre Büyük Kurtarıcımız Cumhuriyetimizin kurucusu ve bu günkü sizlerin böyle hür ve müstakil yaşamasında,ders görmesinde büyük emeği geçen sevgili Atatürk’ümüzü saat dokuzu beş geçe maalesef kaybettik. Onun için ağlıyorum. Sakın ola ki sizler ağlamayınız. Onun izinde ve eserleri önünde ilelebet bu Türkiye Cumhuriyetinin yaşaması ve büyümesi için çalışınız ki, o zaman Yüce Atatürk o derin uykusunda rahat uyusun…

       Evet, sevgili öğretmenim, o gün ve o günden sonra tam beş yıl o okulda okuduğum müddetçe her derse girdiğinde ,önce Atatürk’ü on dakika kadar anlatır ve sonra bize sorardı.

            Atatürk Türk ulusunun büyük lideri olarak sevgili öğretmenlere şu cümle ile bu büyük ülkeyi emanet etmiştir.

       SEVGİLİ ÖĞRETMENLER;

        CUMHURİYETİMİZİN YARIN Kİ NESLİ,bu çocukların yetişmesi SİZLERİN ESERİ OLACAKTIR.ONUN İÇİN, SİZİN YETİŞTİREÇEĞİNİZ GENÇLER ULUSUMUZUN VE CUMHURİYETİMİZİN GELEÇEĞİNİN TEMİNATIDIR.

           Her 10 Kasım günü bu büyük mesajla okul bahçesinde toplanır ve sevgili Atamızı coşku içinde anardık.

            Onun için öğretmen dendiğinde ,bu merhum öğretmenimi hatırlar ve onun nezdinde bütün öğretmenleri saygı ve sevgiyle hatırlarım. Çünkü , onlar bu ülkenin temel taşı olarak her zaman ve her koşulda daima gençlerin yetişmesinde büyük ve önemli rol oynayan kimselerdir.

        Yılda bir defa 24 Kasım günleri değil, onları her zaman her yerde hatırlamak yaşayanları arayıp bulmak ve aramızdan ayrılanları ise rahmetle ve saygı ile anmak mecburiyetindeyiz.

      Ama ne yazı k ki, bazen etrafa bakıyoruz da öğretmenine bir tokat vurdu diye, silahla yaklaşan öğrencileri görüyor ve öğretmen dendiğinde, onların mahrumiyet içinde yaşamalarına göz yumuyoruz.

        94 yaşında Mecidiyeköy’ de ki evinde vefat eden merhum Öğretmenimiz Nimet Ertem’i her yıl 24 Kasım günü yine sınıf arkadaşım olan merhum Suphi Koçaslan’ la birlikte ziyaret eder onun elini öper, birkaç dal karanfil hediye ettikten sonra onun duvarlarını süsleyen Atatürk ve Türk Bayraklı resimleriyle ilgili ve coşkulu sözlerini yine kayda alır ve onun biz ayrılırken şu tek cümlesini hep  hatırlardık.

         ATANIN İZİNDESİNİZ;DEĞİL Mİ SEVGİLİ ÖĞRENCİLERİM….

        Evet, Atanın izindeyiz ve izinde olmaya sizin yürekli bakışlarınızla devam edeceğiz.  Bu ülke çocukları sizlerin ellerinde daima yarınlara ve Atasına sadık kalacak ve TÜRKİYE CIMHURİYETİ İLELEBET YAŞAYACAKTIR.

         Benim sevgili öğretmenlerim,bu ulusun güzel insanları sizler mahrumiyet içinde bile olsanız, inancımız odur ki, bu ülke için yetiştireceğiniz çocuklar daima Türk ulusunun yücelmesi için çalışacaklardır.

       Sizleri bu güzel gününüzde saygı ile anıyor ve bu  mesajımın her kelimesini sizlere bir karanfil dalı gibi uzatarak sizleri selamlıyorum.

         Aramızdan ayrılan öğretmenlerimizi rahmetle ve saygı ile anarken , tüm öğretmenlerimize sevgiler ve güzellikler göndererek onları bir kere değil, bin kere selamlıyor ve onlarla gurur duymanın heyecanını yaşıyorum.