Bir dostumuz var, kardeşim desem belki daha doğru ifade etmiş; olurum. Kendisi bir dönem DUYURU’da Ersin Ahıskalı Mahlası ile yazılar yazıyordu. Yani sizlerinde yakından tanıdığı bir isim.
Şu sıralar, daha doğrusu iki yıldan fazla oldu Bişkek’te yaşıyor. Kırgızistan’ın başkentindeki Manas Üniversitesi’nde öğretim görevlisi.
Kendisini oldukça severim.
Ancak sevgimin kızgınlığa dönüşmesine çok zaman kalmadı.
Ne arayıp ne soruyor, benim sevgili kardeşim.

Önceden arardın, konuşur, dertleşirdik, karşılıklı havadis verirdik.

Şimdi ne oldu da aramıyorsun. Haydi sen aramıyorsun, ben arayınca neden telefonlara bakmıyorsun?
Senden bihaber olunca, biz burada üzülüyoruz.
Ümit Bey üzülüyor, Sıddık Bey üzülüyor, Yener Bey, Ercan Bey üzülüyor.
Fahrettin ve Ziya’da üzülüyor.
İzzet Hoca bile seni soruyor.
Ahmet Tulümen bir haber var mı diye arıyor.
Müslim Bey, İbrahim Bey soruyor.
Soruyor da soruyorlar.
Onlara ne diyeceğimi bilemiyorum.
Daha bugün Metin Çelik'le çay içtik. O da seni sordu. Sırf senin için beni aramış. Ramazan gelmeden bir boğaz gezisi daha yapalım dedi. Savcı bey bizzati gelip Burhanettin beye nasıl ulaşırım, telefonunu istedi, İbrahim Kara biraz önce gazete ofisine gelerek yine seni sordu.
Neredesin benim sevgili kardeşim. Artık bir ses ver Allah aşkına.
Ses ver yoksa kızacağım.
Şak tabi hiç kızarmıyım.

En kısa zamanda bir haber alacağımızı ve hatta karşılıklı oturup dertleşeceğimizi umuyor, gözlerinden öpüyorum.