Yıllardan beri 29 Aralık günü  Ankara’ya gider, nerede olursam olayım o büyük günü yaşamak isterim. 1950 li yıllarda başladığım bu duygu güzelliğini Ankara Genelkurmay Başkanlığı'nın önüne gelir ve orada Atatürk’ü karşılayan Seğmenleri izleyerek  o ulusun büyük kahramanının duygu ve heyecan atmosferine girerim.

Bu yıl yine İstanbul’dan kalkıp geldim ve Genelkurmay Başkanlığı önünde ki ağacın yanında yerimi aldım ve ağaç yerine dikilen son günlerin o taş parçası önünde etrafı izlemeye başladım. Her yıl coşkulu bir hareket olurdu, saat dokuzları vurduğu halde ne davul sesleri ve nede seğmenlerin o halaylarını yansıtan bir tablo vardı.

         Yönümü Genelkurmay karargahına çevirdim her yıl bu günlerde daha ışıl ışıl yanan karargahın ışıkları da biraz sönüktü. Kapıda dimdik duran iki nöbetçi erin yağışlı ve soğuk havaya rağmen Türk Askerinin kahramanca Vatan bekçiliğini üstlenen ışıltılarını gördüğümde, mutlu olduysam da  yolları dolduran Harp Okulu öğrencilerinin gelmeyişine, davulların çalmayışına bbir o kadar üzüldünm.

  Yıllar evvel bende bir ufak asker rütbesi görüntüsü içinde olduğum için bu değişikliğe bir anlam veremedim. Harp okullarında yine seneler evvel okuyan çocuklarım gözlerimin önüne geldi ve şimdi torunlarımın bulunduğu bu resmi geçit ve yürüyüş alayını göremiyeceğim için biraz buruklaştım. Saatler ilerliyor caddelerde bir hareket göremiyordum. Boşu boşuna beklediğimi anladım ve Genelkurmay Karargahının önünden hızlı adımlarla uzaklaşmaya başladım.

 Kafamda soru işaretleriyle Ata'nın 91 yıl önce gelip karşılandığı bu yerde şimdi sönük rüzgarların estiğini görmek beni hüzünlendirdi. Yolumu paltomun yakalarını kaldırarak Anıt-Kabre doğru çevirdim. Yürüdüm ve yürüdükçe bu günlere gelişimizin noktalarını araştırmaya başladım. Ataya kimleri şikayet etmeliydim. Onun huzuruna bir dal karanfil bıraktım ve daha sonra ilk daldığım bir kafeteryada televizyonu açıp izlediğimde hayretler içinde kaldım.

        Genelkurmay Başkanlığı yazısını  yazmış ve 29 Aralık günü bir tören güzergahı belirtilmesini istemiş,  maalesef  ancak açıklama 29 Aralık günü gelmiş, yol ve trafik bu tür yürüyüşlerle tıkanma yaratacağından, bu tür bir törenin uygulanması men edilmiştir. İmza Ankara Valisi…

           Evet, işte bu güzel Atatürk kentinde bu günleri de görmek varmış ve yollar yürüyüşlerle tıkandığı için bu törenin yapılması uygun bulunmamıştır. Tam 91 yıldan beri uygulanan ve benimde hemen hemen 50 senedir katıldığım bu törenin böylece son bulması işte benim göz yaşlarıma vesile olduğu gibi hüzünlerimi ayaklandırdı,derin derin düşündüm söyleyeceklerim , çok şey vardı, ama maalesef istedim ki yetkiler söylesin, demokraside muhalefet ve iktidar konuşsun ve biz desinler hem fikiriz caddeler tıkanıyor ve trafik akışı zorlanıyor, artık yürümesinler ve bu güne kadar yürüdüklerine saysınlar.

        Bilmem ki bu yapı uygun mudur. Atanın büyük ve şevkatli yapısına bu derece uyar mı, bilinmez amma, bana bir vatandaş olarak çok dokunduğunu bilhassa belirtmek isterim. Çünkü Ankara demek Atatürk demek, Cumhuriyet demek ve demokrasi güzelliği demektir.

        Bir büyüğümüz; "Yollar yürümekle aşınmaz…" diye anlamlı bir söz söylemiştir.

      Ama sayın büyüğüm bunlar Harp okulu öğrencileri ve Seğmenler altından ne çıkacağı bellide olmaz. Onun için tedbirli olmak gerekir ve tedbiri de ilgililer her halde senden benden iyi düşünür…

       ANKARA ANKARA BAŞI DERDE DÜŞEN SENİ ARAR,HER BAHTI KARA.. ANKARA…

      Evet,üzgün ayrıldım ayrılmasına da birde baktım ki, bunların hepsi rüyaymış ve ben bu rüyadan uyanır uyanmaz , uykuya dalarken izlediğim televizyon ve okuduğum günlük gazetelerin kafamda yerleşen izlene altına aldığım için gerçekmiş gibi cereyan ettiğini bir kerede rüyada izledim. ayni tabloyu görmüş ve bu görüntülerle üzgünlüğümü ifade etmişim.  yorgunluğumun farkındayım, her şeyin düzeleceğine de inanmaktayım. Çünkü Türk Ulusu her güçlüğü yenmiş ve Cumhuriyet  hep yeni güzelliklere taşınarak, hep Atasını selamlamıştır…