Ben Cumhurun tam kendisiyim. 79 yaşındayım ve bu ülkede Atatürk devrimleri dahil, bir çok Reisicumhurlar görerek bu günlere taşındım. Küçük rütbeli bir asker emeklisiyim. 30 yıl dağlarda bayırlarda kışın  ayazında ,  yazın sıcağında hizmet yaparak bu günlere taşındım. Çankaya yı hiç görmedim. Atatürk ün o büyük ve manevi hatıralarının yaşandığı Cumhuriyet kararlarını verdiği köşkte yapılacak olan resepsiyona katılmak istiyorum.

        Eğer oralara bir sanatçı GÜLBEN ERGEN çağrılıyorsa ,benimde çağrılma hakkım doğmuştur diye ,düşünmekteyim.O şarkılarını söyler, bende duygularımı ifade ederek Atatürk’e ve Cumhuriyete hatta o güzelim Türk Bayrağına bağlılığımı ifade etmek suretiyle ömrümün bu son günlerinde ki heyecanımı yaşamış olurum.

        Sayın köşk ilgilileri bu yazımı  okur ve bana da bir davetiye göndermek lütfunda bulunurlarsa ,doğrusu sevinirim. Türbanlı olmayan eşim ve kızımla seve seve katılacağım bu resepsiyona gilmek için yıllardır dolabımda sakladığım lacivert elbisemi çıkaracak ve  ütücüye vermek suretiyle o büyük güne yakışır bir kostüm içinde gelmeye çalışacağım.

         Elbette bir tamircinin oğlu olan sayın Reisicumhurumuz Abdullah Gül nasıl ki demokrasinin bu güzel vasıflarından faydalanarak bu gün o tarihi  köşkte oturuyorsa bende bir Cumhuriyet çocuğu olarak, oraya gitmek ve Cumhuriyeti 87.yılında kutlamak ve yaşamak istiyorum.

          Pek ümidim olmasa da her halde bir hayır sever çıkar ve beni beklide vilayette veya Belediyede yapılan 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı törenlerine davet ederler.

      Ama benim arzum Çankaya’da olmak. Çünkü sayın Başbakanımız Cumhur her yere girer ,şeklinde ki beyanatını vermek suretiyle bizleri onurlandırmışlardır. Onun için cesaretlenerek bu davet edilmemizi yansıtan yazıyı yazmak zaruretini duydum. Eğer çağrılırsam bu halkın içinden gelen bir cumhur olarak yaşadığım duyguları sevinç göz yaşları içinde ifade edeceğimi bilhassa belirtmek isterim.

         Ama içimden bir ses ,canım Taşkın kim okur ,kim dinler ,senin bu çağrı yazını. Seninki bir teselliden ileriye gidemez.

       Tüm bunlara rağmen yinede bir sesimi duyan olacağını ümit ediyor ve hazırladığım lacivert takımı temizleyiciye götürüyorum. İnşallah yaptığım masraf havda kalmazda bir sesimizi duyan olur.

       Cumhuriyet Bayramımızı kutlamanın heyecanını yaşarken elbette Çankaya’da o büyük liderin demo0krasi ve Cumhuriyet projelerini gerçekleştirdiği yerde olmak benim için bir büyük onur vesilesi olur. Çünkü onun Etnoğrafya müzesinden alınıp Anıt Kabre götürüldüğü 1953 yılında tabutunu taşıyan   top arabasının arkasında bir görevli olarak yürürken, onun nefesini duyar gibi oluyordum. Bu bakımdan mutlaka duyun sesimi ve banada Çankaya köşkünde bir ufacık köşe ayırın. Kimseyi rahatsız etmeden bir gölge gibi gelir ve sessizce ayrılırım oradan…

          ÇÜNKÜ BEN CUMHURUM,DEĞİL Mİ SAYIN BAŞBAKANIM!