Cumhuriyet Halk Partisi’nin 33. Olağan kongresi nihayet sonuçlandı. AKP, daha doğrusu Recep Tayyip Erdoğan fenomeni üzerinden bloklaşan 2 karşıt grubun da abartılı bir şekilde yorumladığı kongrenin Türkiye siyasal hayatındaki taşları yerinden oynatacağı kesin. Medyanın esas fonksiyonunu unutarak tribün ruh haline büründüğü böyle bir kongre sanırım pek görülmemiştir.

     Öncelikle genel başkan değişimine neden olan olaydan başlayalım. Olayın içeriğinin yanlışlığına hiç dokunmayıp bunun medyada yer bulmasına bu kadar yoğunlaşmak bile Baykal’ı anlamak için yeterli aslında. Yaşlı değilim mesajı vermek adına her kongre, seçim öncesi şuraya yüzerim, buraya koşarım tarzı sportif iddialarla magazin gündemini meşgul eden, kendisinden daha yaşlı görünen eşiyle çok nadir görünen Baykal’ın hayatı zaten yeterince zordu. İnkar etme cesaretini göstermemesi de kasedin başı olsa gerek. Bunu kim yapmış olabilir konusu olayın ikincil tarafı. Ama Baykal’a çok da negatif bakmayan kesimler olduğu kesin. Yoksa kasedin sonunu değil başını yayınlarlardı. Başbakanın Baykal’dan memnun olduğu ortada. Kendisinin varlığını daha mümkün kılan bir siyasal figürü kim kaybetmek ister?

     Koltuğuna ihtirasla bağlı olan eski kuşağın son temsilcilerinden Deniz Baykal 72 yaşında genel başkanlığını bir kere daha bırakmak zorunda kaldı. Bir fırsatını bulup tekrar koltuğuna dönmenin hesapları şimdiden kafasını meşgul etmeye başlamıştır. Siyasetin temel sorunlarından birisi de bu değil mi zaten! Herkes bulunduğu ölçekte başkan olmadan katkı sunmak istemiyor. Ve öyle bir imanla siyaset yapıyorlar ki kendileri olmasa orası  ihya olmayacak. Oysa yaşadığı coğrafyayı kurutan da tam bu zihniyet! 1973 de milletvekili 1974 de bakan olan birisi siyaset alanında bilinir hale geldiği 37 yılda başbakan olamamışsa haydi o insanı anlayabiliriz ama çevresindekilere ne demeli acaba! 3 büyüklerin maçlarında 4 maçı da hezimetle kaybedip gene de teknik direktör kalmak mümkün olmuyor, ne bir kupa ne bir şey. Ama siyasette, kullanılan ilüzyon tekniğiyle bunu büyük bir başarı gibi gösterip koltuğunu korumak mümkün.

     Hele gençlik teşkilatına esef ettiğimi belirtmem gerekiyor. Delege yaş  ortalaması bile 50’lerde seyreden yaşlı bir partinin her kademesinde bu duygusallığı anlayabilirim, hiç olmadı  vefa derim. Ama gençlik teşkilatının partinin gençleşmesi mücadelesinin öncülerinden birisi olması gerekirdi.

     Cumhuriyeti kuran bir partinin bile kurumsallaşamadığını Baykal istifa ediyor diye koparılan fırtınadan anlamak mümkündü. Koca Türkiyede hiç adam kalmamış gibi 72 yaşında, girdiği tüm seçimleri kaybeden bir kişiden beklentisi olan bir partiden ne fayda beklenir ki. Bütün genel başkanların kendi partilerinde yaptığı parlayan isimleri önce yanına alarak faydalanmak sonra ilk fırsatta sinsice onları siyasetten silmek sadece CHP’de yaşanan bir sorun değil maalesef. ANAP’da bile her seçimde partisinin oyunu 5 puan aşağı çeken Mesut Yılmaz da aynı şeyi ANAP’da yapmışdı.

     Cumhuriyeti kuran, devrimci bir parti statükonun bekçisi konumuna düşünce İdris Küçükömer’in sağ-sol ekseninin aslında tam tersi olduğu analizini hatırlamadan edemiyoruz. Baykal yönetiminde sol düşüncelerle ciddi hiçbir ortak noktası kalmayan CHP’nin gerilimi de bu zaten. Sol olmak isteyen ama kurduğu şeyi koruma saplantısından fabrika ayarları olan 30lara hemen dönüveren bir partiyle muhatabız maalesef.

     Ortanın Solu akımıyla, Bülent Ecevit’le aslında sol bir parti oldu CHP. Zaten son  kongredeki Rahşan Ecevit ve kasket vurgusunu sol yumruklu Kılıçdaroğlu figürü gayet iyi tamamlıyor.

     Eriyen merkez sağı da yutma düşüncesi aslında doğru bir projeydi. Merkez sağ parçalanırken bir kısmı AKP’ye oy verirken diğer taraf da CHP’ye oy verdi. Sol vurgusu çok güçlü olan bir partinin bunu alması zor olurdu ama nerdeyse sağ bir parti olacağı da kimsenin aklından geçmezdi. CHP ‘den duyulması tahmin edilecek fikirler AKP’den geldikçe, CHP kendisini inkar etti. Ve beklenen son geldi.

     Şimdi liderlik yönü açısından Türk siyasal hayatında farklı bir genel başkan var. Ne kadar uzun soluklu olacak bilinmez ama şu ana kadar ki heyecan dalgasıyla, internetteki oranlarla, medya desteğiyle çok da kısa sürmeyeceği görülüyor.

     Önder Sav’ın değişmediği bir partide Baykal’ın gitmesi pek bir anlam ifade etmiyor ama Gürsel Tekin ve arkadaşlarının mücadelesi başarılı olursa Ali Topuz tarzı eskilerden ne kadarı tasfiye edilecek göreceğiz. Ama ana eksenin çok da değişmediği görülüyor. Çok kısa bir sürede bunun mümkün olmayacağı belli ama genel başkanlığında herkesin hemfikir olduğu bir kişiden daha cesur bir liderlik beklenirdi. Yok eğer zaten Önder Sav’lardan farkları yoksa o başka. Uzun lafın kısası CHP’deki değişim henüz sembolik ve kısıtlı isimler çerçevesinde. Ama Enver Aysever gibi genç isimleri daha iyi tanıyacağımızı daha şimdiden söyleyebiliriz. Eskileri toplamak, adayları toplamakla değil ne kadar yeni ve genç ismi siyasete sokmakla siyasi vizyon anlaşılır.

     Peki CHP, yeni Ecevit Kılıçdaroğlu ile daha sola kayarken diğer partiler ne olacak. Başta da dedik ya! Taşlar yerinden oynadı bir kere diye. Kongrede değinilmeyen Kürt ve Alevi genel başkanın blok oyları ne kadar CHP’ye getirebileceği, yeniden organize olan BDP ve EDP gibi Kürt ve Alevi oylarına oynayan partilerle yolları nasıl kesişecek. MHP ile koalisyon ihtimali bu vurgular arttıkça hepten mi gündemden kalkacak. Sosyoekonomik açıdan daha alt kesimlerin arayışı Kılıçdaroğlundan tatmin olacakmı? Bunları konuşmak için erken. Hem Kılıçdaroğlu kapalı bir kutu ve daha şimdiden önce aday değilim sonra adayım diyerek yalpalamaya başladı. Ama Baykalsız bir CHP, her durumda Türkiye için daha çok umut vaat eder. Kılıçdaroğlu-Gürsel ekibinin AKP’yi de daha yapıcı bir siyasete iteceğini öngörmek yanıltıcı olmasa gerek.