Aramızdan ayrılalı 16 yıl oldu. Ama her geçen gün acımız daha büyüdü. Çünkü Uğur Mumcu, bir güzel Cumhuriyet Çocuğu, bir Atatürk efendisiydi. Yazılarından ve kaleminden başka bir koruma silahı yoktu. Mütevazi yaşamı içinde her gün yayınlanan köşe yazılarıyla bizleri büyülerdi. Doğruları yazardı, doğru yönde insanları eleştirerek Türk ulusunun yücelmesi ve ileri medeniyetlere taşınması için büyük gayret gösterirdi. Her gün yazardı ve çizerdi, çok güzel bir insandı. İşte bu güzel insanın bir sabah vakti aracına bomba koyarak hayatına son verdiler. O gün bu gündür katili bulunmadığı gibi, kanayan yaramız her geçen gün biraz daha büyüdü. Ne yazık ki bir çare bulunmadı. İşte 24 Ocak 2009 tarihinde de onun ölümsüzlüğünü dile getiren binlerce insan karanfillerle tekrar onu andılar, ama ne yazık ki onu geri getiremediler.
  16 yıl önce bir vesileyle Ankara’ya gitmiş ve tabutu arkasında bende o hazin marşları söyleyerek yürümüştüm. Bu gün bir gazetede onunla ilgili bir güzel şiire rastladım ve bu şiiri şimdi sizlerle paylaşmak istiyorum ve diyorum ki; “Nur içinde yat güzel insan.Sen rahat uyu bu insanlar seni unutmayacak ve seni her geçen yıl daha hürmetle ve saygıyla anacaklar.”
İşte o şiir!
 1993.24 Ocak..
Oldu onaltı sene
Bedenin paramparça
Düştü karlar üstüne
Namus sözü verdik
Göğsümüzü gere gere
Unuttuk ey Mumcu, unutma bizi…
          ***
Atılan nutuklar, verilen onca sözler,
“Kanın yerde kalmayacak”
Diye edilen yeminler
Senden sonra uğurlanan
Yurtsever,devrimciler
Unuttuk ey Uğur’um affetme bizi
    ***
Pazar sabahı kara düşen
Bacağını,elini
Seni sen eden asıl kanın rengini
Yoksulumu ,garibimi
Köylümü emekçimi
Umuttuk ey Mumcu affetme bizi…
    ***
Yıllar önce gösterdin
Gideceğimiz yolu
“Bizi kurtaracak”dedin,
Kuvay-i Milliy-e ruhu
“tek yumruk olun” dedin
Bırakın sağı solu
Unuttuk ey Uğur’um ,affetme bizi
    ***
Bir mum gibiydin
Dibine ışık vermeyen
Sakıncalı piyadeydin
El aman dinlemeyen
Param parça oldun
Lakin gözün bile seğirmeden
Unuttuk ey Mumcu affetme bizi!...